Afgelopen zomer heb ik een gedicht over Morra op deze website geplaatst. Daarbij een oproep of iemand de dichter kende. In september hoorde ik via Gerben Teitsma dat zijn zwager, Wim Noordhuis, het gedicht had geschreven.

Inmiddels heb ik Wim Noordhuis maar eens gebeld. Hieronder een verslagje:

Wim Noordhuis woont inmiddels met zijn vrouw in Bolsward. Hij was ooit schoolmeester in Lioessens en woonde aan de Reinsleat. Geboren en getogen in Engwierum ging hij in Dokkum naar de Kweekschool. Tegenwoordig heet dat PABO. Na zijn studie heeft hij eerst nog even in Kollumerzwaag gewerkt, maar vertrok al snel naar Lioessens om daar 11 jaar schoolmeester te blijven. Door in Lioessens te gaan werken kon hij vrijstelling van militaire dienstplicht krijgen. Hierna is hij bovenmeester geworden in Wons bij Harlingen en dat tot zijn pensioen gebleven. Gedichten maken heeft hij zijn leven lang gedaan en doet hij nog steeds. Hij heeft wel 50 schriften vol gedichten liggen. Heeft een paar jaar geleden met een gedicht een prijs gewonnen en heeft ook wel gepubliceerd in Frysk en Frij. Hij heeft altijd veel gedaan naast zijn werk. Hobby’s als zeevissen, lezen en tropische vogels houden, maar is ook maatschappelijk actief geweest. Een zus woont in Morra, hij komt dus nog regelmatig hier. Oudere dorpsbewoners zullen hem zeker nog wel kennen of hebben bij hem in de klas gezeten.

Ik heb hem niet om een gedicht gevraagd, maar wie weet komt dat er toch nog eens van. Hieronder nog maar eens het gedicht over Morra.

Feike van der Zee

Moarre

Mank bou en griene greiden

Heech yn ús lege lân

Leit op in âlde terpe

In stikje heitegrûn

Mei hûs en hear en buorren

Mei tsjerke, hôf en toer:

In rêstplak troch de iewen

Foar boargerman en boer

Sels foar de frjemde fûgel

In plakje foar wat lins

Hjir binnen Jo gjin nûmer

Hjir wurde Jo wer mins

In doarpke fol krewearjen

Fan bodzjen en fan striijd

In doarpke fol histoarje

Fan leafde en fertriet

Tink we hjir oan fan fierren

Oan ’t Moarre fan ús jeugd

Dan is dêr ’t waarme plakje…

Dat docht ús herte deugd.

Wim Noordhuis